Σκοπός ιστολογίου

Για να προβάλουμε αυτά που μας παραδόθηκαν, να θυμόμαστε αυτούς που μας τα παράδωσαν, να μην ξεχνιόμαστε, να επικοινωνούμε και να μη χανόμαστε.....

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Μαντινάδες για τη Γαρυφαλιά ...του Συμεών


ειδικά αφιερωμένες...


Γαρυφαλιάς γαρύφαλλο 
και κανελιάς κανέλλα,
αγάπη που 'σαι στα μακρυά, 
κάνε ρεμέδιο* κι έλα!

* ρεμέδιο (κρητική διάλεκτος) : φροντίδα, τακτοποίηση, λύση


Γαρύφαλλο μη μαραθείς
κοντσέ* να μη μαδήσεις
κι συ άσπρο γιασεμάκι μου
στα ξένα μην αργήσεις!

 *   κοντσές (τούρκικη λέξη) : μπουμπούκι




Παρεμπιπτόντως σε μία περιήγηση στο eortologio.gr για την εορτή του ονόματος Γαρυφαλιά, επειδή η επιστημονική (λατινική) ονομασία είναι Δίανθος (δηλ. άνθος του Δία) θα μπορούσατε να επιλέξετε την εορτή σας για τις 19 Ιουλίου που είναι του αγίου Διός!




Ακόμα, στο ψάξιμο για photos, ανακαλύψαμε ότι υπάρχει και Ο Dianthus xylorrhizus, το άγριο ενδημικό γαρύφαλλο της Κρήτης με τα κρεμ – λευκά άνθη είναι γνωστό από δύο πληθυσμούς στη Δυτική Κρήτη ΝΔ της πόλης της Κισσάμου και ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο.

Read more: http://sadentrepese.blogspot.com/2010/12/blog-post_9373.html#ixzz5LXs2zMv2





Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Η Διακαινίσιμος εβδομάδα


Θεωρείται ως μία ημέρα με την Κυριακή του Πάσχα, ψάλλεται κάθε μέρα απαράλλαχτα όλη η ακολουθία του Πάσχα και ονομάζεται "Διακαινίσιμος" γιατί είναι αρχή "καινής" (καινούργιας) ζωής για όλους. Ιδιαίτερα όμως γι αυτούς που βαπτίζονταν τους πρώτους αιώνες το Πάσχα και λαμπροφορεμένοι βεβαίωναν και μ' αυτόν τον τρόπο την αρχή της νέας ζωής τους (εξ ου και Λαμπρή, γι αυτό και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα να λαμπροντυνόμαστε εκείνη τη μέρα)*.


Τρίτη του Πάσχα
Εορτή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης
Γενέσιον Θεοτόκου Μπεντεβή


Το κενό μνημείο

Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας. 
Και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.



*Πηγή: http://www.pemptousia.gr/2018/04/i-diakenisimos-evdomada/


Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Πασχαλινή ανάρτηση


Τα κόκκινα αυγά μας (παραδοσιακά με κρεμμύδια, μαϊντανό, μαντιλίδες, άνιθο)

Τα τσουρεκάκια μας
(η συνταγή είναι εδώ: http://eirini-nikolaou.blogspot.gr/2018/04/blog-post.html - αγαπημένη ιστοσελίδα της πρεσβυτέρας ΕΙΡΗΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ)

Τα κουλούρια μας (συνταγή Αρχανιώτικη)


ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΑΞΙΩΘΟΥΜΕ!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !





Ανοιξιάτικες φωτογραφίες από Μαρή Πόρο και Πίσω λιβάδια



Κάπου στην περιοχή από Μαρή Πόρο προς Καρνάρι

 Κόβοντας αμυγδαλιά
 Κατεβαίνοντας ρίζα-ρίζα το Γιούχτα
 Ωραία θέα προς ανατολικά (Βαθύπετρο)


Ωραία θέα προς νότια (περιοχή Επανωσήφη)
 Πάλι τη φούσκωσε την τσάντα!


Στα Πίσω Λιβάδια με τη φοιτήτριά μας, πάλι για χόρτα!






Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Παιδικά ποιήματα, τραγουδάκια, παροιμίες...


που μας μαθαίνανε οι γιαγιάδες και λέγαμε στα προσχολικά μας χρόνια






Βρέχει βρέχει και χιονίζει
και το μάρμαρο ποτίζει
κι η γιαγιά μου κοσκινίζει,
να μου κάνει μια κουλούρα,
σαν τ' αφέντη μου τη λούρα,
να τη βάλω στο πιθάρι,
να το φάω το Γενάρη,
με το θείο μου το Γιάννη.


Βρέχει βρέχει και βροντά
έλα παπαδιά κοντά,
να μοιράσομε τ' αυγά,
ένα συ κι ένα εγώ
κι ένα του παπά ο γυιός.


Μια φορά 'τανε μια γρα
και ξεμάτιζε κουκιά
και τσι φεύγει το κουκί
και τσι δίνει στο βυζί. 
(Αρχανιώτικη έκδοση)


Μια φορά 'τανε μια γρα
και ξεμάτιζε κουκιά
και τσι φεύγει το κουκί
στο παντέρμο τζι τ' αμάτι.
Βάνει ο γέρος ξύλα δε βγαίνει
βάνει ο γέρος αχιβάδα δε βγαίνει
βάνει και την κουμπάρα 
και πετάται σαν τη μπάλα!
(Λιθινιώτικη έκδοση)






Η ελιά


Ποίημα Κωστή Παλαμά


Eίμαι του ήλιου η θυγατέρα
H πιο απ’ όλες χαϊδευτή.
Xρόνια η αγάπη του πατέρα
Σ’ αυτόν τον κόσμο με κρατεί.
Όσο να πέσω νεκρωμένη,
Aυτόν το μάτι μου ζητεί.
  Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.
 
Δεν είμ’ ολόξανθη, μοσχάτη
Tριανταφυλλιά ή κιτριά·
Θαμπώνω της ψυχής το μάτι,
Για τ’ άλλα μάτια είμαι γριά.
Δε μ’ έχει αηδόνι ερωμένη,
M’ αγάπησε μία θεά·
  Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.
 
Όπου κι αν λάχω κατοικία,
Δε μ’ απολείπουν οι καρποί·
Ώς τα βαθιά μου γηρατεία
Δε βρίσκω στη δουλειά ντροπή·
Μ’ έχει ο Θεός ευλογημένη
Kι είμαι γεμάτη προκοπή·
  Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.
 
Φρίκη, ερημιά, νερά και σκότη,
Tη γη εθάψαν μια φορά·
Πράσινη αυγή με φέρνει πρώτη
Στο Nώε η περιστερά·
Όλης της γης είχα γραμμένη
Tην εμορφιά και τη χαρά·
  Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.
 
Εδώ στον ίσκιο μου από κάτου
Ήρθ’ ο Χριστός ν’ αναπαυθεί,
Kι ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του
Λίγο προτού να σταυρωθεί·
Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
Έχει στη ρίζα μου χυθεί·
  Eίμ’ η ελιά η τιμημένη.






Χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά...


Ποίημα Γεωργίου Δροσίνη

Το φθινόπωρο

Χειμώνιασε καὶ φεύγουν τὰ πουλιὰ 
γοργὰ ὁ πελαργὸς τὰ πελαγώνει
κι ἡ φλύαρη χελιδονοφωλιὰ
χορτάριασε παντέρημη καὶ μόνη.

Τοῦ σπίνου χάθηκ’ ἡ γλυκιὰ λαλιά,
φοβήθηκε ὁ μελισσουργὸς τὸ χιόνι
κι ἡ σουσουράδα κάτω στὴν ἀκρογιαλιὰ
δὲν τρέχει, δὲν πηδᾶ, δὲν καμαρώνει.

Στῆς λυγαριᾶς τ’ ὁλόξερο κλαδὶ
τοῦ φθινοπώρου φτωχικὸ παιδί,
ὁ καλογιάνος, πρόσχαρος προβάλλει,
μὲ λόγια ταπεινὰ καὶ σιγανά.

Μικρὸς προφήτης, φτερωτὸς μηνᾶ
τὴν Ἄνοιξη, ποὺ θὰ γυρίση πάλι.