Ο νους μου !

Ο νους μου 'δώ κι ο νους μου εκεί,

κι ο νους μου ταξιδεύγει,

κι ο νους μου στα ρηχά νερά,

την αγαπώ γυρεύγει.

(τη βάζω χωριστά γιατί έχει πολλαπλό νόημα!)

Γαϊδουρονήσι ή νήσος Χρυσή

(νότια της Ιεράπετρας)

Χρόνια πολλά για την Εθνική μας Επέτειο και την Αγία Σκέπη της Παναγίας μας !!!

Πως καθιερώθηκε η γιορτή της αγίας Σκέπης.
Στα χρόνια του βασιλέως Λέοντος του Μεγάλου (457-474 μ. Χ.) ζούσε στην Κων/πολη ο όσιος Ανδρέας, ο κατά Χριστόν σαλός. Σαλός είναι ο τρελλός και κατά Χριστόν σαλοί ονομάζονται κάποιοι άγιοι, οι οποίοι κάνανε κάποια περίεργα και παράλογα πράγματα, με απώτερο σκοπό να τους θεωρούν παλαβούς ή παλιανθρώπους και να μη τους τιμούν οι άνθρωποι· και έτσι αυτοί να ζουν εν ταπεινώσει και αφανεία. Μια νύχτα που γινότανε αγρυπνία στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, ο όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του Επιφάνιο, που έγινε αργότερα πατριάρχης Κων/πόλεως (520-536 μ. Χ.), είδαν την Υπεραγία Θεοτόκο οφθαλμοφανώς, όχι σε όραμα, να μπαίνει από την κεντρική πύλη του ναού. Την συνόδευαν οι παρθένοι Ιωάννης ο Πρόδρομος και Ιωάννης ο Θεολόγος και πλήθος αγγέλων. Αφού μπήκε μέσα στο ναό προχώρησε στον σολέα. Εκεί γονάτισε και προσευχήθηκε πολλή ώρα με θερμά δάκρυα υπέρ της σωτηρίας των πιστών, ενώ την βλέπανε μόνο ο Ανδρέας και ο Επιφάνιος. Αφού προσευχήθηκε για πολύ η Θεοτόκος σηκώθηκε και μπήκε μέσα στο ιερό, όπου φυλασσόταν το μαφόριο της δηλαδή το τσεμπέρι της, το πήρε στα χέρια της και βγαίνοντας έξω το άπλωσε πάνω από τους πιστούς, για να δείξει ότι τους σκέπει και τους προστατεύει.
Αυτό είναι το γεγονός το οποίο στάθηκε αφορμή η Εκκλησία μας να καθιερώσει την γιορτή της αγίας Σκέπης δηλαδή τη γιορτή προς τιμή της Παναγίας, η οποία σαν τη φωτοφόρο νεφέλη που σκέπαζε τη μέρα και φώτιζε τη νύχτα τους Ισραηλίτες στην έρημο, σκέπει και προστατεύει το λαό του Θεού και φωτίζει τους πιστούς στο δρόμο για την τελείωση.

Πηγή: http://www.diakonima.gr/2016/10/28/%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%80%ce%b7-3/

Είθε να μας σκέπει πάντα από πάσης, ορατών και αοράτων εχθρών, επιβουλής !

Η οπτασία του Αγίου Ανδρέου

Στην Ελλάδα από το 1952 η εορτή μεταφέρθηκε από την 1η στις 28 Οκτωβρίου, για να τιμήσει η Εκκλησία την προστασία με την οποία η Υπέρμαχος Στρατηγός περιέβαλε τα ελληνικά στρατεύματα, που αμύνονταν κατά της ιταλικής εισβολής στην Αλβανία το 1940.

Δείτε εδώ εμφανίσεις της Παναγίας στα ελληνικά στρατεύματα:
http://www.diakonima.gr/2016/10/28/%ce%b5%ce%bc%cf%86%ce%b1%ce%bd%ce%af%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac/

Οι άγιοι τέσσερεις μάρτυρες εν Ρεθύμνη μαρτυρήσαντες Μανουήλ, Γεώργιος, Αγγελής και Νικόλαος

Λίγα λόγια για τους αγίους Όλοι γεννήθηκαν στο χωριό Μέλαμπες Ρεθύμνου Κρήτης, από γονείς ευσεβείς χριστιανούς. Ο Αγγελής και ο Μανουήλ ήταν γνήσια αδέλφια, γιοι του Ιωάννη Ρετζέπη. Ο Γεώργιος ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ρετζέπη. Ο Νικόλαος ήταν γιος κάποιου άλλου Ιωάννη Ρετζέπη. Όλοι δηλαδή ήταν από την ίδια οικογένεια, πλούσιοι, διακεκριμένοι για την ανδρεία τους, έγγαμοι με παιδιά και απολάμβαναν όλα τα προνόμια των Μωαμεθανών, διότι υποκρίνονταν τους Τούρκους. Το 1821 μ.Χ. όμως, συντάχθηκαν με τους χριστιανούς και πολέμησαν γενναία για την ελευθερία της Πατρίδας. Όταν επέστρεψαν στη γενέτειρα τους και πήγαν να πληρώσουν τους καθιερωμένους φόρους στους εντεταλμένους Τούρκους, τους κατάγγειλαν σαν αποστάτες του Μουσουλμανισμού στον Μεχμέτ Πασά του Ρεθύμνου. Συλλήφθηκαν και οδηγήθηκαν δεμένοι στην πόλη αυτή. Επειδή όμως δεν υπέκυψαν στις κολακείες των τυράννων και έμειναν σταθεροί στην πίστη, βασανίστηκαν με τον πιο φρικτό τρόπο. Τελικά στις 28 Οκτωβρίου 1824 μ.Χ. τους αποκεφάλισαν μπροστά στη «Μεγάλη Πόρτα» του Ρεθύμνου. Οι τρεις κάρες απ' αυτούς τους Νεομάρτυρες, φυλάσσονται στον Ναό των τεσσάρων μαρτύρων στο Ρέθυμνο.

Βοήθειά μας ! Ἀπολυτίκιον  (Ἦχος δ’). Τῆς Κρήτης γεννήματα καὶ Λάμπῃς θρέμματα, τοὺς τετραρίθμους Νεομάρτυρας ἀνευφημήσωμεν, Γεώργιον, Ἀγγελήν, Μανουὴλ καὶ Νικόλαον, οὗτοι γὰρ διὰ πίστιν τοῦ Κυρίου σφαγέντες, τὸ αἷμα αὐτῶν ἐθελουσίως ἐν τὴ Ρεθύμνη ἐξέχεαν, διὸ καὶ παρρησίαν ἔχοντες πρὸς Χριστόν, πρεσβεύουσιν ἀεί, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

Περισσότερα για τους αγίους νεομάρτυρες εδώ:

http://www.e-mesara.gr/index.php/2015-02-25-08-38-01/14303-2015-10-27-20-44-33
http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1180960

Μαντινάδα για τον πόλεμο του '40

...ΕΙΣ  ΜΝΗΜΗΝ  ΑΙΩΝΙΑΝ ...

"Στης Αλβανίας τα βουνά,
στα χιονισμένα χόρτα,
εκειά 'καμα Χριστούγεννα,
Αρχιμηνιά και Φώτα"

†Δημοστέλης Αγκριθαράκης

Δημοσθένης Αγκριθαράκης

Στην εξοχή στις Αρχάνες με τον πατέρα του Μηνά

τη μητέρα του Μαρία, τις αδελφές του και τη λύρα του!

Με τον ξάδελφό του Νίκο Μαρκοδημητράκη (αριστερά),

τις αδελφές του Κατίνα (δίπλα του) και Καλλιρρόη (δίπλα στο Νίκο)

 και 2 άλλες Αρχανιώτισες, στο δρόμο για τον Απανωσήφη
(είναι λίγο πιο ψηλός από τους άλλους !)

Παίζοντας λύρα στους αρραβώνες του πρωταξαδέλφου του Γιάννη
Μαρκοδημητράκη με την Πόπη (επάνω αριστερά το ζευγάρι). Η οικογενειακή
φωτογραφία είναι στο σπίτι του θείου του, Μενέλαου Μαρκοδημητράκη.

Με τον αδελφό του Γιάννη (δεξιά) και τη γυναίκα του Μαρίκα
(αριστερά) στο μετόχι τους στ' Αρμανώγεια (η άλλη είμαι εγώ από πίσω -
είχα περάσει υπέροχα με τους θείους μου, λύρα, τραγούδι, χορός,
κρασί και ... μπουμπουριστοί χοχλιοί !)

Με τη λύρα του σε γιορτή μου, στο σπίτι μας πάλαι ποτέ,
στο Ηράκλειο.

Όρεξη και καλή καρδιά !

Όρεξη και καλή καρδιά

πρέπει άνθρωπος για να 'χει,

για να τ' αποτινάζεται,

καλό κακό του λάχει!

Έβαλα μάσκα της χαράς,

και έκρυψα τον πόνο,

για να μη ξέρει ο καθανείς,

για ήντα μεράκι λιώνω!

Στω μερακλήδω τα χαρτιά,

είμαι κι εγώ γραμμένη,

κι ανε χαθούνε τα χαρτιά,

πάω κι εγώ χαϊμένη!

Μη με θωρείς μικρό μικρό

και χαμηλοζωσμένο,

από τη γης δε φαίνομαι,

μα τσι καρδιές μαραίνω!

Βαθύπετρο, Αρχάνες 2010

Πως πέρασαν τα χρόνια!

Μα πότε, δεν κατάλαβα,
πως πέρασαν τα χρόνια
και φύγανε τα νιάτα μου,
σα του Μαρτιού τα χιόνια!

Το γλέντι κι όλες οι χαρές,
περνούσαν στον αέρα,
κι όλη η ζωή μου φάνηκε,
πως ήτανε μια μέρα!

Σαν ένιωσα γεράματα
θυμάμαι τα παλιά μου,
μου φάνηκε παράξενο,
π' ασπρίσαν τα μαλλιά μου!

Τα πόδια μου αδυνάτισαν,
τα χέρια δεν κινούνται,
τα δόντια μου χαλάσανε,
κι αυτά παραπονιούνται!

†θείος Γιάννης Αγκριθαράκης

Σε αγαπώ

Σε αγαπώ ως αγαπά
ο γάιδαρος τα χόρτα,
ο κάτης την κατσούλα του
κι ο πετεινός την κότα!

Σε αγαπώ ως αγαπά
ο άρρωστος να ζήσει
κι ο διψασμένος το νερό
να πιει για να δροσίσει.

Σε αγαπώ ως αγαπά
τυφλός το φως ηλίου,
ως αγαπά η χρυσαλλίς,
τα άνθη του Μαΐου.

Σ' αγάπησα ως δε μπορεί
κανείς να σ' αγαπήσει,
ως δε μπορεί η μάνα σου,
 να σε ξαναγεννήσει!

Αχι και γιάντα σα σε ιδώ,
χέρια και πόδια τρέμω.
Με την καρδιά μου σ' αγαπώ,
για κείνο το παθαίνω!

Με την καρδιά μου σ' αγαπώ,
με όση δύναμη 'χει,
και θα σε κάμω ταίρι μου
ως κι α δε θέλει η τύχη!

Α  τσα !