Χριστός ανέστη !!!

Ο Νικητής του θανάτου !

 

H Ανάστασις (Μονή της Χώρας, Κων/πολη)

"Εγώ ειμί η Ανάστασις και η ζωή, ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνει ζήσεται."

(Ιωάν. ΙΑ' 25-26, Ευαγγ. ανάγνωσμα Σαβ. Λαζάρου)

 

 

Μαντινάδες αφιερωμένες σε όσους αρέσει να ...πετούν και όχι μόνον

Μην τονε κλαις τον αετό,
απού πετά οντε βρέχει,
μόνο να κλαις ένα πουλί,
απού φτερά δεν έχει.
 œ
Περιστεράκι θα γενώ,
να κάτσω στο λαιμό σου,
να τη φιλήσω την ελιά,
που 'χεις στο μάγουλό σου.
 œ
Ξενιτεμένο μου πουλί,
κι ωραίο μου γεράκι,
η ξενιτιά σε χαίρεται,
κι εγώ πίνω φαρμάκι.
 œ
Με τα πετούμενα πουλιά,
επήγαινα πετώντας,
μα εδά μου 'κόψαν τα φτερά
και πάω περπατώντας.
 œ
Πουλάκι κι αηδονάκι μου
κι έγνοια του λογισμού μου,
κοντό να μ' αγαπάς εσύ,
ως σ' έχω εγώ στο νου μου.
 œ
Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά
και χαμηλώνει ο κλώνος
και θα σου πάρουν τα πουλιά
και θα 'πομείνεις μόνος.
 œ
Να 'θελα μ' αγαπάς εσύ
και να 'θελα με θέλεις,
χίλια ρεμέδια (=προσπάθειες) θα ΄κανες
κοντά σου να με φέρεις.
 œ
Από μακριά να σε θωρώ,
κοντά να μη σιμώνω,
τηνε μιλιά σου να γροικώ,
εκείνο θέλω μόνο.
 œ
Τηνε μιλιά σου ήκουσα,
τον μπόϊ σου δεν είδα,
να 'ξερες χαϊδεμένο μου,
καϊμό που σου τον πήρα.
 œ
Πουλί που χτίζεις δυό φωλιές,
η μια να σου χαλάσει
και να σου πέσουν τα φτερά,
να  μη μπορεί α πετάξεις.
 œ
Ένα πουλάκι μιαν αυγή
έκλαιγε λυπημένα,
γιατί του πήραν τη φωλιά
και τα πουλιά χαϊμένα!

 

Μαντινάδες αγάπης για αντρόγυνα

 

Όνειρα στην Αγάπη μας κάνω πολλά, μεγάλα,

μέχρι που η σκέψη σταματά, και δεν χωράει άλλα.

™˜

Φονιάδες εδικάσανε για δεκαπέντε χρόνια,

μα μένα με δικάσανε να σ' αγαπώ αιώνια.

 ˜™

Σ' αγάπησα, μου φαίνεται είσαι το τυχερό μου,

γιατί σε βλέπω κάθε αργά, τη νύχτα στ' όνειρό μου.

™˜

Σ' αγάπησα να 'χω ζωή, μα 'γω ζωή δεν έχω,

σα κλήμα με κλαδεύουνε και κλαδεμό δεν έχω.

˜™

Μέσα στα φύλα της καρδιάς, μέσα στο φυλαράκι,

εκειά 'χω την Αγάπη σου χρυσό χαμαϊλάκι.

™˜

Μέσα στα φύλα της καρδιάς, μέσα στο μαύρο αίμα,

εκειά 'χω την Αγάπη σου, γραμμένη με την πέννα.

˜™

Ό,τι σκεπάζει ο ουρανός, κι όπου ο ήλιος λιάζει,

έψαξα μα δεν ηύρηκα, γυναίκα να σου μοιάζει.

™˜

Εγώ αγαπώ σε μάτια μου, σαν το νερό που τρέχει,

και σαν τη γη που θα το πιει και χορτασμό δεν έχει.

˜™

Αν μ' αισθανθείς καμμιά βραδιά, δίπλα στην αγκαλιά σου,

η σκέψη μου έκανε φτερά και ξάπλωσε κοντά σου.

™˜

Σα διαβατάρικο πουλί στου νου μου το λημέρι

εφώλεψες μια εποχή, παλιό γλυκό μου ταίρι.

˜™

Ακόμα και στην έρημο, ξυπόλυτος στην άμμο,

τέτοια θυσία θα 'κανα, ταίρι μου να σε κάνω.

™˜

 

 

Αινίγματα

Από κάτω στο πλακάκι
κάθεται το Νικολάκι
χέρια πόδια έχει
ουρά και κεφαλή δεν έχει.
Τι είναι;

Ο καβρός  

                        

œ œ œ œ œ œ œ

Από παέ και στα Χανιά
θωρώ τη θιά μου και γελά
και σει* τα κωλαράκια τζι
και πέφτουν τα ψειράκια τζι.
Τι είναι;

Η κνισάρα

(*σει = σείεται = κουνιέται πέρα δώθε)

 

Κι ένα αίνιγμα για το χοχλιό

Βούϊ δεν είναι, κέρατα έχει.
Γάϊδαρος δεν είναι, σομάρι φορεί.
Γραμματικός δεν είναι, γράμματα γράφει.
Τραγουδιστής δεν είναι και όμως τραγουδεί !
Τι είναι;

Ο χοχλιός


(όταν ψήνεται στο τηγάνι τσιτσιρίζει δηλ. "τραγουδεί" ο καϋμένος)

 

Μερικές μαντινάδες για να ....ξεσκουριάνουμε

 ... μιας κι έχουμε πολύ καιρό να πούμε

Να τα χαρώ τα μάτια σου, τα μαύρα τα μεγάλα
απού σταλαματίζουνε το μέλι και το γάλα.

Άσπρη 'σαι σαν τα γάλατα κι αφράτη σαν τον άρτο
το μάγουλό σου όταν γελάς, στη μέση κάνει λάκκο.

Μάτια που εύκολα γελούν κι εύκολα πάλι κλαίνε
αυτά μ' αρέσει ν' αγαπώ, γιατί κακό δε θένε.

Μάτια και φρύδια έβλεπα και πίστευα ο καϋμένος
μα την καρδιά δεν ήξερα και βγήκα γελασμένος.

Γαρυφαλιάς γαρύφαλλο και κανελιάς κανέλλα
αγάπη που 'σαι στα μακριά, κάνε ρεμέδιο κι έλα.

Γαρύφαλλο μη μαραθείς, κοντσένα μη μαδήσεις
και σύ άσπρο γιασεμάκι μου, στα ξένα μην αργήσεις.

Το γιασεμί κλαδεύουνε, το χρόνο μιαν ημέρα
μα μένα με κλαδεύουνε, οι πόνοι κάθε μέρα.

Το γιασεμί κλαδεύουνε, την πέτρα πελεκούνε,
και μένα την αγάπη μου, πολύ (ή πολλοί?) την κυνηγούνε.

Λάμπει το προσωπάκι σου σαν τσ' εκκλησιάς το δίσκο,
ολημερνίς να σε κυττώ, ψεγάδι δε σου βρίσκω.

Σα δε σε δω δε χαίρομαι, καλή καρδιά δε κάνω
μηδ' από τ' αχειλάκι μου, μιαν εμιλιά δε βγάνω.

Να μην κυττάς την ομορφιά, τη λάμψη του προσώπου,
στο στήθος μέσα στην καρδιά, είν' η χαρά τ' ανθρώπου.

Σήμερα δεν επάτησα χώμα από τη χαρά μου,
γιατ' είδανε τα μάτια μου, 'το 'πεθυμά η καρδιά μου.




Οι σωστοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους ρίζες
για να ξέρουν που βρίσκεται το σπίτι τους
& φτερά για να πετάξουν μακριά
(T. Solk)



 

 

Βυζαντινά κάλαντα Θεοφανείων Πάτμου

Θεολογικά! Καταπληκτικά!

Καλημέρα πάντες ω! αδερφοί ακούσατε την σήμερον εορτήν,
σήμερον τα Φώτα και εορτή και λαμπρά ημέρα Δεσποτική.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

Εν αρχήν ως ήρχισεν ο Θεός, έκτισε την γην και τον ουρανόν,
ύστερον δε πάλιν από αυτά, έκαμε τα ζώα και τα φυτά,
έκαμεν την θάλασσαν, ποταμούς, τον μέγαν Ιορδάνην και αλλουνούς.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

Ο Αδάμ κι Εύα ημάρτησαν και εις αμαρτίαν υπέπεσαν,
την απάτη στον όφη την έριξαν και του Θεού δεν είπαν πως έφταιξαν,
αλλ' ο όφης ήταν διάβολος, των πονηρών δαιμόνων διδάσκαλος.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

Μα και Ιησούς ο φιλάνθρωπος, ήλθεν εις τον κόσμον ως άνθρωπος,
δια να λυτρώσει πάντας ημάς, από αυτάς τας χείρας τας μιεράς.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

Και τον Ιωάννην εζήτησε και στο βάπτισμά του τον έκραξε,
- Ιωάννη Πρόδρομε σε ζητώ, στον μέγαν Ιορδάνην να βαφτισθώ.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

Και ο Ιωάννης του έλεγε και σφοδρώς το σώμα του έτρεμε,
- πώς να σε βαπτίσω ω! Λυτρωτά, όπου η χειρ μου τρέμει και δειλιά,
πως τολμώ να βάλω την χείρα μου, εις την κορυφή του Σωτήρα μου.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

- Άφες φόβον Πρόδρομε σου ζητώ, στον μέγαν Ιορδάνην να βαπτισθώ.

τότε τον βαπτίζει ο Βαπτιστής και έλαμψεν η έρημος παρευθύς.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

Και το πνεύμα ως είδος περιστεράς, και λευκής  και ωραίας  και καθαράς,
και φωνή ηκούσθη  εκ του πατρός, ούτος είν' υιός μου αγαπητός,
και τα Χερουβείμ θυμιάζουσι και τα Σεραφείμ τον δοξάζουσι.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.

Δια τούτο πάντες ω! αδερφοί ακούσατε την σήμερον εορτήν,
να την εορτάσωμεν αδερφοί, ότι είναι ημέρα Δεσποτική.

Καλημέρα, καλημέρα, καλή σου μέρ' αφέντη με την κερά.


ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!! ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΗ!!!