Μαντινάδες για το πτυχίο!!!

27/11/2017 έκλεισε ένας κύκλος και αρχίζει ένας άλλος.....

Τα κάλλη σου παινέσανε κι ήρθα να τα ξανοίξω

μα δε μου κάνει ο νους μου μπλιο

να φύγω να τ' αφήσω!

Η μικρή Καλλιρρόη ...μεγάλωσε!

Με το πτυχίο μπροστά από το Πανεπιστήμιο Αθηνών!!!

Καλή συνέχεια λοιπόν στις σπουδές, καλή δύναμη, καλές υπομονές,  με Θεού φώτιση για σωστές επιλογές και πάντα χαρούμενη!!!

Μην απογοητεύεσαι,
στέσαι τα δάκρυά σου
και θα τα δεις να τρέχουνε
μια μέρα απ' τη χαρά σου!

Ζαμάνια είχα να σε δω

καιρούς να σ' ανταμώσω

κι αγρίεψες μου σαν πουλί

και πως θα σε μερώσω!

Ευφραίνεσθε δίκαιοι !

Ἦχος δ’

Ἀνδρέου Ἱεροσολυμίτου

Εὐφραίνεσθε Δίκαιοι, οὐρανοὶ ἀγαλλιᾶσθε,

σκιρτήσατε τὰ ὄρη, Χριστοῦ γεννηθέντος,

Παρθένος καθέζεται, τὰ Χερουβὶμ μιμουμένη,

βαστάζουσα ἐν κόλποις, Θεόν Λόγον σαρκωθέντα.

Ποιμένες τὸν τεχθέντα δοξάζουσι.

Μάγοι τῷ Δεσπότῃ δῶρα προσφέρουσιν.

Ἄγγελοι ἀνυμνοῦντες λέγουσιν·

Ἀκατάληπτε Κύριε, δόξα σοι.

Άγιος Νικόλαος !

Πολιούχος των Επάνω Αρχανών (το χωριό της γιαγιάς Καλλιρρόης)

Προστάτης των φτωχών, των ορφανών, των ναυτικών.

Το αγαπημένο τροπάριο της γιαγιάς Καλλιρρόης από τα παιδικά της χρόνια:

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.

Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον, ανέδειξε σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια. δια τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτωχεία τα πλούσια. Πάτερ Ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Εορταστική μαντινάδα!

Με πολλή αγάπη και εκτίμηση από τη γιαγιά Καλλιρρόη για τη Νικολέτα, κόρη της οδοντιάτρου μας Γιάννας Παπαδάκη, και η ίδια οδοντίατρος, για τη σημερινή γιορτή της!

Να είναι χίλιοι οι χρόνοι σου

και πάλι αρχή πουλί μου,

να τονε ζεις να χαίρεσαι

τον κόσμο γιασεμί μου !

*** 

Ποιος κρίνος ωραιότατος

σου 'δωσε την ασπράδα,

και ποια μηλιά, δροσομηλιά

τη ροδοκοκκινάδα !

Σε τον αναβαλλόμενον το φως...

Σε τον αναβαλλόμενον το φως, ώσπερ ιμάτιον,
καθελών Ιωσήφ από του ξύλου συν Νικοδήμω,
και θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, άταφον, ευσυμπάθητον θρήνον αναλαβών, οδυρόμενος έλεγεν˙

οίμοι, γλυκύτατε Ιησού˙ον προ μικρού ο ήλιος εν Σταυρώ κρεμάμενον θεασάμενος,
ζόφον περιεβάλλετω, και η γη τω φόβω εκυμαίνετω, και διερρήγνυτο ναού το καταπέτασμα˙
αλλ’ ιδού νυν βλέπω σε, δι’ εμέ εκουσίως υπελθόντα θάνατον˙

πώς σε κηδεύσω, Θεέ μου; ή πώς σινδόσιν ειλήσω;
ποίαις χερσί δε προσψαύσω, το σον ακήρατον σώμα;

ή ποία άσματα μέλψω, τη ση εξόδω, Οικτίρμον;
Μεγαλύνω τα Πάθη σου υμνολογώ και την ταφήν σου,
συν τη Αναστάσει, κραυγάζων˙
Κύριε, δόξα σοι.

Η εις άδου κάθοδος

Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας

και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος.

 Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον ἡ ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος, ότε δε και τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων, ἐκράυγαζον, Ζωοδότα Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

Ταῖς Μυροφόροις Γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· Τὰ μύρα τοῖς θνητοὶς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστός, δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη αλλότριος.

Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελὼν τὸ ἄχραντόν σου Σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ, εἱλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἀπέθετο, ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Χριστός ανέστη !

Την κοινήν Ανάστασιν

Σάββατο του Λαζάρου

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος α’

Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν, πρὸ τοῦ σοῦ Πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἢγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός, ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ Παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ Νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν, Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Κυριακή των Βαΐων

Ευλογημένος ο ερχόμενος !

Καλή μεγαλοβδομάδα και καλή Ανάσταση να έχομε!