Μαντινάδα για τον πόλεμο του '40

...ΕΙΣ  ΜΝΗΜΗΝ  ΑΙΩΝΙΑΝ ...

"Στης Αλβανίας τα βουνά,
στα χιονισμένα χόρτα,
εκειά 'καμα Χριστούγεννα,
Αρχιμηνιά και Φώτα"

†Δημοστέλης Αγκριθαράκης

Δημοσθένης Αγκριθαράκης

Στην εξοχή στις Αρχάνες με τον πατέρα του Μηνά

τη μητέρα του Μαρία, τις αδελφές του και τη λύρα του!

Με τον ξάδελφό του Νίκο Μαρκοδημητράκη (αριστερά),

τις αδελφές του Κατίνα (δίπλα του) και Καλλιρρόη (δίπλα στο Νίκο)

 και 2 άλλες Αρχανιώτισες, στο δρόμο για τον Απανωσήφη
(είναι λίγο πιο ψηλός από τους άλλους !)

Παίζοντας λύρα στους αρραβώνες του πρωταξαδέλφου του Γιάννη
Μαρκοδημητράκη με την Πόπη (επάνω αριστερά το ζευγάρι). Η οικογενειακή
φωτογραφία είναι στο σπίτι του θείου του, Μενέλαου Μαρκοδημητράκη.

Με τον αδελφό του Γιάννη (δεξιά) και τη γυναίκα του Μαρίκα
(αριστερά) στο μετόχι τους στ' Αρμανώγεια (η άλλη είμαι εγώ από πίσω -
είχα περάσει υπέροχα με τους θείους μου, λύρα, τραγούδι, χορός,
κρασί και ... μπουμπουριστοί χοχλιοί !)

Με τη λύρα του σε γιορτή μου, στο σπίτι μας πάλαι ποτέ,
στο Ηράκλειο.

Όρεξη και καλή καρδιά !

Όρεξη και καλή καρδιά

πρέπει άνθρωπος για να 'χει,

για να τ' αποτινάζεται,

καλό κακό του λάχει!

Έβαλα μάσκα της χαράς,

και έκρυψα τον πόνο,

για να μη ξέρει ο καθανείς,

για ήντα μεράκι λιώνω!

Στω μερακλήδω τα χαρτιά,

είμαι κι εγώ γραμμένη,

κι ανε χαθούνε τα χαρτιά,

πάω κι εγώ χαϊμένη!

Μη με θωρείς μικρό μικρό

και χαμηλοζωσμένο,

από τη γης δε φαίνομαι,

μα τσι καρδιές μαραίνω!

Βαθύπετρο, Αρχάνες 2010

Πως πέρασαν τα χρόνια!

Μα πότε, δεν κατάλαβα,
πως πέρασαν τα χρόνια
και φύγανε τα νιάτα μου,
σα του Μαρτιού τα χιόνια!

Το γλέντι κι όλες οι χαρές,
περνούσαν στον αέρα,
κι όλη η ζωή μου φάνηκε,
πως ήτανε μια μέρα!

Σαν ένιωσα γεράματα
θυμάμαι τα παλιά μου,
μου φάνηκε παράξενο,
π' ασπρίσαν τα μαλλιά μου!

Τα πόδια μου αδυνάτισαν,
τα χέρια δεν κινούνται,
τα δόντια μου χαλάσανε,
κι αυτά παραπονιούνται!

†θείος Γιάννης Αγκριθαράκης

Σε αγαπώ

Σε αγαπώ ως αγαπά
ο γάιδαρος τα χόρτα,
ο κάτης την κατσούλα του
κι ο πετεινός την κότα!

Σε αγαπώ ως αγαπά
ο άρρωστος να ζήσει
κι ο διψασμένος το νερό
να πιει για να δροσίσει.

Σε αγαπώ ως αγαπά
τυφλός το φως ηλίου,
ως αγαπά η χρυσαλλίς,
τα άνθη του Μαΐου.

Σ' αγάπησα ως δε μπορεί
κανείς να σ' αγαπήσει,
ως δε μπορεί η μάνα σου,
 να σε ξαναγεννήσει!

Αχι και γιάντα σα σε ιδώ,
χέρια και πόδια τρέμω.
Με την καρδιά μου σ' αγαπώ,
για κείνο το παθαίνω!

Με την καρδιά μου σ' αγαπώ,
με όση δύναμη 'χει,
και θα σε κάμω ταίρι μου
ως κι α δε θέλει η τύχη!

Α  τσα !

και μία εξαίρεση στις προηγούμενες μαντινάδες

Αλάργο  σου  κι  αλάργο μου
ψώρα  'χεις  και  φοβούμαι,
να  μην  την  κολληθώ  κι  εγώ
και  ντρέπομαι  να  ξούμαι !!!

(ΟΥΑΟΥ !)

"Πονώ άρα υπάρχω"

(Ντοστογιέφσκι)

Μαντινάδες για καψούρες...

(μια που κάνει και ζέστες...)


Για μιαν αγάπη τραγουδώ,
να σβήσω τον καϊμό μου,
κι αντιλαλούνε τα βουνά
στον αναστεναγμό μου !

Άμε να πεις στη μάνα σου
να κάμει κι άλλη γέννα,
να κάψει κι αλλονού καρδιά,
ως έκαψε κι εμένα.

Άμε να πεις στη μάνα σου,
να μη μου καταράται,
για' θα την κάμω πεθερά
και θα παραπονάται.


... και εποχιακές...

Έλα Αγιά Μαρίνα μου,
έμπα κι εσύ στη μέση,
να πάρω εκείνον π' αγαπώ,
γιατί άλλος δε μ' αρέσει !

Τ' Αγιού Παντελεήμονα
σε γνώρισα κερά μου
και το Δεκαπενταύγουστο
σ' έβαλα στα νερά μου.


άντε και καλό Δεκαπενταύγουστο!!!

Σ' αγαπώ όχι μόνο γι' αυτό που είσαι,

αλλά και γι' αυτό που είμαι εγώ,

όταν είσαι μαζί μου.

Παροιμίες - Γνωμικά

"Δε σου τρέχει καβαλλάρη
μη σκοτώνεις το μουλάρι !"

"Ό,τι σου τρέχει, να το ξετρέχεις !"
ή
"Άμα δε σου τρέχει, μην το ξετρέχεις !"


και κάτι για το ξεγέλασμα του ύπνου:

Καλώς τονε ! Ήλθες; Κάτσε να κάμω τα' χει ρόκα μου, τα 'χει το αργαλειό μου. Κι ύστερα να σε πάρω, να με πάρεις, να πάμε να κοιμηθούμε και να σφιχταγκαλιαστούμε !

(το έλεγαν οι γυναίκες όταν έκαναν δουλειά και τους ερχόταν νύστα)

Η γιαγιά Μαρία Αγκριθαράκη

(του Μηνακού)

(Μαριώγκα την έλεγε ο παππούς)