Ποιος μπορεί να το πει αυτό; Χαρά σ΄τον!

Παίζεις  με...  μα  δε  παίζομαι,
γελάς  με...,  δε  γελούμαι,
ό,τι  κατέχεις  ξυπνητός,
κατέχω  οντε  κοιμούμαι !!!

(το'λεγε ο θείος μου ο Γιάννης, ο συγχωρεμένος)

Αγάπη πάνω απ' όλα είναι να χαρίζεις
τον εαυτό σου!

 

Μαντινάδα για τα μάτια

Τα μάτια είναι να θωρούν
μα έχουν κι άλλη χρήση,
μιλούν εκεί που δεν μπορεί,
το στόμα να μιλήσει !

Δεν κοιτιούνται, δε μιλιούνται

 

Μαντινάδες για τις άσκημες

Δεν τηνε θέλω άσκημη,
γιατί στο πανηγύρι,
θα με ρωτούνε οι φίλοι μου
'πο πού 'ν' το κελεπίρι!


Άσκημη τηνε θέλω 'γώ
την Αγαπητικιά μου,
να μην αρέσει κανενός
νάναι μοναχικιά μου!

 

Για τα γενέθλια της Νεκταρίας

Σαράντα να τα μοιραστούν
τα όμορφά σου κάλλη,
όλες θα γίνουν όμορφες,
κι όμορφη θα' σαι πάλι!

Ζευγάρια στέλνω τα πουλιά
που ανέ χαθεί το ένα,
να 'ρθει το άλλο να σου πει
χρόνια πολλά 'πο μένα!

[ 21 Οκτ. 2015 ]

 

 

Παροιμίες διαχρονικές...

Άσκημέ μου κάτσε να φάμε
κι όμορφέ μου ήντα θα φάμε;;;


Του τζαγκάρη το στιβάνι
πάντα είναι ξηλωμένο

Ο λαός μοιάζει με τα παιδιά.
Θαυμάζει ό,τι δεν εννοεί.   (Ουγκώ)
(από www.agiazoni.gr)

 

Μαντινάδες για προξενιές

Σαρανταπέντε μαχαιριές
απάνω μια στην άλλη
δεν την αφήνω τη μικρή
να πάρω τη μεγάλη

Ανε με πάρεις πάρε με
αν δε με θέλεις πε το
και προξενιά μου στέλνουνε
μα 'γω για σένα στέκω

Περτσίκουρα* με βγάλανε
πως τρώγω τις ντομάτες
μα εγώ αγαπώ τσι κοπελιές
ξανθιές και μαυρομάτες


*Περτσίκουρας: ζώο (έντομο;) που χαλά το μποστάνι (=το περβόλι)




Πολύ κρείττον εστί ο της ψυχής ή
ο του σώματος έρως.
(Ξενοφών)

 

Μαντινάδα ό,τι πρέπει για τους ...λογισμούς

Σαρανταπέντε κυνηγοί
το νου μου κυνηγούνε
μα 'γω τον έχω απάνω σου
και δε θα τονε βρούνε !!!


Όπως θέλετε εννοείστε την.